มนุษย์ตัวเล็ก

   ประสาทรับรู้ของมนุษย์เรามีน้อยนิดอันประกอบไปด้วย ตา(รูป) ลิ้น(รส) จมูก(กลิ่น) หู(เสียง) ผิวหนัง(ความรู็สึกร้อน หนาว)  และ ทวารทั้งสอง(ความรูสึกที่อธิบายไม่ถูกมันเหมือนกัน)
  แต่เมื่อเปรียบเรากับโลก เรากับจักวาล เรากับกาแล็กซี่ หรืออะไรก็ตาม เราก็คงเหมือนเม็ดทรายริมชายหาดกว้างใหญ่ คงไม่รู้หรอกว่าท้องทะเล มหาสมุทรกว้างใหญ่เพียงใด เวิ้งทะเลไปสิ้นสุดอยู่ที่ตรงไหน จนเมื่อวันหนึ่งเกลียวคลื่นได้ดึงเม็ดทรายให้ติดสอยห้อยตามไปด้วยกัน ไปตกลงใต้ท้องทะเลจึงได้รับรู้ความลึกของท้องทะเล แล้วไกลออกไปละมันจะลึกลงไปอีกไหม มันจะมีแสงสว่างบ้างไหม...
  มนุษย์เราละ สิ่งที่รับรู้ได้ก็คงไม่ต่างกับเม็ดทรายเม็ดนั้น คงต้องมีบางสิ่งบางอย่างทำให้เรารับรู้ สัมพัสได้กับประสาทสัมพัสที่เรามี(น้อยนิด) จึงจะได้รับรู้ แล้วคุณคิดว่าในโลกใบนี้มันมีสิ่งที่เราสัมพัสไม่ได้ไหม  ถ้ามีการบอกเล่าต่อ ๆ กันมาว่า มีบางสิ่งอยู่บนโลกในนี้มันมีอยู่ มันอยู่ด้วยกันกับเราที่นี่ แต่มันไม่เหมือนกับเรา เราจะเชื่อไหมว่ามันมีอยู่จริง หรือจะต้องรอจนกว่าเราจะสัมพัสมันได้ก่อน แล้วถ้าเราสัมพัสมันไม่ได้ละ เราจะเชื่อว่ามันมีอยู่ไหม และถ้ามันเป็นจริงอย่างที่เขาบอกเล่าต่อ ๆ กันมา เราจะเป็นอีกคนหนึ่งไหมที่ใจแคบเกินว่าที่จะยอมรับการมีอยู่ของมัน
     "ดูเก้าอี้ตัวนั้นซิ คุณคิดว่ามีคนสร้างขึ้นมาไหม"
     "มีสิ" คงเป็นคำตอบเดียวที่จะได้ยิน
     "แล้วคุณเคยเห็นคนที่สร้างเก้าอีนี้ไหม"
     "เออ ไม่แน่ใจ ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็น ไม่รู้จัก"
     "แล้วคุณละมีคนสร้างไหม"
     "มีสิ ก็พ่อแม่เราไง"
     "แล้วพ่อแม่เราละ มีคนสร้างไหม"
     "มีสิ ก็ปู่่ย่า ตายายเราไง"
     "แล้ว ...... มีคนสร้างไหม"
     "มีสิ แล้วใคร"
     "เออ ไม่แน่ใจ ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็น ไม่รู้จัก"
  มนุษย์เราคงเป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ในธรรมชาติ เราควรเปิดใจให้กับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ร่วมกันกับเรา อย่างน้อยก็ยินดีอยู่ด้วยกันกับธรรมชาติที่เราสัมพัสได้ก่อนนี่แหละ มนุษย์ที่อยู่รอบข้างเรานี่แหละ ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นใคร เขาเป็นลูกใคร ใครเป็นปู่ย่าตายายของเขา ไม่แน่ในที่สุดแล้วคนที่เราไม่รู้จักอาจเป็นพี่น้องกับเรา คนที่สร้างเขาอาจเป็นคนๆเดียวกับที่สร้างเรามาก็ได้