มีชีวิตอยู่บนโลก สะสมตรรกะ มาได้สักพักหนึ่งแล้ว ชีวิตมันก็มีปลายทางที่เดียวกัน ทุกคนรู้และเข้าใจมันดี แต่เป้าหมายที่เกิดมาจาก ไอ้ตรรกะที่สะสมมานี่แหละ ที่ทำให้เราแก่งแย่ง แข่งขันกันหนักหนา บางคนฝันอยากได้นั่น บางคนคิดอยากเป็นนี่ วุ่นวายเสียจริง จนบางครั้งก็ลืมปลายทางของการเดินทางไป มัวนึกถึงแต่เส้นทางที่จะเดิน สิ่งของล่อตาล่อใจระหว่างทาง บ้างก็พยามเก็บเกี่ยวด้วยการเข็ญฆ่า แย่งชิง ให้อำนาจข่มขู่ เพื่อให้ได้มันมาตอบสนองความต้องการของตังเอง
เราเคยหยุดเดินสักพัก แล้วเหลียวหลังกลับไปดูไหมว่า เส้นทางที่เราผ่านมานั้นมันไม่ใช่เส้นทางใหม่เลย กลับเป็นเส้นทางเดิม ๆ ที่เราหรือใครหลายคนเดินผ่านมันอยู่เสมอ (wait...)
No comments:
Post a Comment